Nội dung mới nhất bởi hungghiepx

Nie jestem hazardzistą. Nigdy nie byłem. Pracuję jako mechanik w warsztacie samochodowym, dwie zmiany, czasem trzy, jeśli trzeba dorobić do pensji. Moje życie to zapach oleju, brudne paznokcie i sobotnie piwo z kumplami. Nie szukam wielkich emocji, bo mam ich dość, gdy ktoś przyjeżdża z...

Вот скажите, кто из нас не мечтал, сидя в пробке, что вот-вот, и всё кардинально изменится? Я, например, таксист. Работа у меня не сахар — вечно в напряжении, то пассажир опаздывает в аэропорт, то навигатор глючит, то бензин дорожает. Каждый день одно и то же: «Здравствуйте, куда едем?»...

Chyba każdy z nas ma w życiu moment, kiedy patrzy w lustro i nie poznaje siebie. Ja miałem taki moment dokładnie trzy miesiące temu. Siedziałem w swoim gabinecie, otoczony stertami papierów, i zdałem sobie sprawę, że mam czterdzieści lat, pracę, której nienawidzę, i życie, które przemknęło mi...

See oli neljapäeva õhtu, kell oli juba üksteist, vihma tibutas vastu akent ja ma olin lihtsalt... igavlev. Mitte selline tavaline igavus, vaid see sügav, näriv tunne, kui oled juba kõik sotsiaalmeedia ära kerinud, sõpradele kirjutanud ja keedupoti äärde tiksudes aru saanud, et isegi Netflix ei...

Jeźdzczę w trasy od pięciu lat. Jestem kierowcą międzynarodowym, głównie Niemcy, Holandia, czasem Belgia. Tiry to moje drugie życie. Kabina, kanapa, lodówka na napoje i radio grające te same stacje. Ludzie myślą, że to romantyczne – zobaczysz świat, pomyślisz. Prawda jest taka, że po dziesięciu...

I almost deleted the email. Three times. It was 11:00 PM. I was lying in bed, wrapped in a blanket that smelled like my cat, scrolling through a spam folder the size of a small novel. You know the drill. Weight loss promises. Nigerian princes. Emails that somehow know you searched for "cheap...

I have a confession. I am the kind of person who has seventeen half-used notebooks, forty browser tabs open at all times, and a "to-do" list that currently includes an item from 2019. I lose things. Keys, wallets, my temper during Zoom calls. I once spent twenty minutes looking for my phone...

Həmin gün işdən çıxandan sonra avtobusu gözləyirdim. Saat altı, qaranlıq düşür, yağış çiskinləyir. Başımda bir dəhşət sıxıntı – yenə ayın sonu, yenə hesablar. İnternetə 30 manat, işığa 45, kirayə 450. Üstəlik uşağın məktəbdən fotokopiya pulu istəyib. Adi həyat. Dayanacaqda bir qoca kişi...

Zacznę od tego, że jestem raczej typem człowieka, który obraca każdą złotówkę dwa razy, zanim ją wyda. Pracuję jako pomocnik w piekarni. Wstaję o trzeciej nad ranem, wyrabiam ciasto, wsadzam bułki do pieca, potem sprzątam. Praca fizyczna, niewdzięczna, ale płacą – nie ma tragedii, ale też nie ma...

Ayın sonu idi. Yəni pulun sonu. Cibimdə bir neçə manat, kartımda sıfır. Həyat yoldaşıma deməmişdim, çünki o, onsuz da əsəbi idi. Kirayəni vermişdik, amma ərzaq pulu az qalmışdı. Axşam evdə oturub nə edəcəyimi düşünürdüm. Birdən telefonumda bir bildiriş gördüm. Kimdənsə mesaj: "Sənə hədiyyəm var...

Żona od roku mówiła o suszarce bębnowej. Nie dlatego, że jest kapryśna. Dlatego, że w naszym mieszkaniu, w deszczowe dni, pranie schnęło trzy dni. Rozwieszone na balkonie, w kuchni, na kaloryferach – wszędzie. A ja, facet, który zawsze mówił "po co nam, przecież mamy wieszaki". Aż do czwartku...

Я работаю курьером. Не потому что мечтал об этом с детства, а потому что после института ничего не нашёл, а есть хочется каждый день. График у меня спартанский: ноги горят, спина ноет, а навигатор врёт через раз. Но есть один плюс — между заказами случаются эти драгоценные островки тишины. Минут...

Я — СММ-менеджер в небольшом агентстве. Звучит модно, но на деле я сижу в кабинете без окон, делаю картинки для чужих магазинов и пишу тексты для постов про скидки на постельное белье. Работа — от звонка до звонка, клиенты — нервные, дедлайны — горящие. Моя главная проблема — я творческий...

It was a Tuesday. Not just any Tuesday, but the kind where the rain hadn’t stopped for eleven hours and the Wi-Fi kept cutting out every twenty minutes like a grumpy cat. I was house-sitting for my brother in Brighton, stuck in his weirdly quiet flat with nothing but a half-empty bag of tortilla...

Meu nome é Sérgio, tenho quarenta e dois anos e sou caminhoneiro há dezessete. Rodo o país inteiro, de sul a norte, carregando de tudo: soja, eletrodoméstico, material de construção. É uma vida solitária, eu sei. Minha mulher, a Fátima, reclama que eu passo mais tempo com o volante do que com...